| تبليغات | X |
|
فراموش نکن، ارغوانی آخرین رنگ پوسیدن جسده...
|
||||
|
|
||||
به سقوط آخرین بازمانده می نگرم... به تکه گوشت هایی پس زده از شبی سوزناک... که حریصانه دیوار را به دندان می کشند... باز هم دستهایی به موهایم چنگ می زنند... با خستگی آنها را پس می زنم... کدام تبصره لحظه ای برایم می خرد؟ کتاب قانونم را گم کرده ام... موریانه ها تمام تبصره هایش را جویده بودند... وقتی از پشت پنجره های باز، برای مردم سر و ته، دست تکان می دادم! خودم را به تنگنا می سپارم... باز هم بازوهایی داغ مرا به صلیب می کشد و در خود می سوزاند... اندیشه های شب، به هذیانی دوباره آغاز می شود... تک تک زخم هایم مشخصه ی روح من است... مثل نام بردگان! با طلوعی دیگر باز هم قلبی مرده ، در جهانی مرده، متولد می شود............ دوستی خوش فکر اینبار متن زیبایی را برای من قلم زده... سری به داستان هادی عزیز بزنید...
+ نوشته شده در جمعه 1388/02/11ساعت 18:19 توسط ارغـــوان |